Welkom in Zuidhorn, Wonen, Winkelen, Westerkwartier

Een behang vol kaartjes

Door : Frouwktje
Datum : 9 juli 2019
Frouwktje 2014

Vanuit mijn ziekenhuisbed kan ik ze allemaal zien. De kaartjes van vrienden, familie en kennissen. Het zijn er bijna 100. Bloemen en lieve cadeautjes staan er ook tussen. Ik wilde liever niet in dat ziekenhuisbed liggen. Dit is mijn verhaal.

19 mei ging ik naar de tuin. Gewoon om even te kijken. En natuurlijk kwam James mij achterna. Er was niet zo veel veranderd. Voordat ik het wist, lag ik languit in de tuin. Wat nu? Ik probeerde overeind te komen. Dat lukte niet. Ik raakte in paniek. Een eindje verderop lag James. Hij vertrouwde het kennelijk niet, want hij begon hard te blaffen. En ik begon te schreeuwen. Ik schreeuwde zo hard, dat mijn stem het begaf. Ik was bang. Mijn rechterarm deed helemaal niets en ik had geen kracht om op te staan. O help, wat nu?

Hoe ik er ben gekomen, dat weet ik niet, maar toen de buurvrouw mij vond, lag ik in de douche. In ieder geval was het zo dat de buurvrouw het allemaal niet vertrouwde. Zij belde de ambulance. Ik zei nog: ‘Dat kun je toch zo maar niet doen? Dit gaat wel weer over. Er is niks aan de hand.’ Maar het tegendeel werd bevestigd. Ik werd overgeleverd aan de ambulancedienst. Huppekee, op de brancard. Nait soez’n. Ik had niets meer te zeggen. Ik was aan andere mensen overgeleverd. Mijn stem deed het weer en het enige waar ik aan dacht was James, die was foetsie. De achterbuurvrouw was er ook en die zei ‘ James komt wel weer terug. Wij halen hem wel op. Ga jij maar gewoon mee.’ Ik dacht ‘nou, gewoon…’. Het voelde allemaal ongewoon.

Ik had geen keus. Voordat ik het wist stond de ambulance al voor de deur. Een andere buurvrouw ging met mij mee naar het ziekenhuis. Ik zei ‘Moeten we nou echt naar het ziekenhuis? Zo erg is het niet.’ Maar ik had niets in te brengen, we gingen gewoon naar het ziekenhuis. Zonder pardon. En daar lig ik nog. Er werden röntgenfoto’s gemaakt. De goden waren mij niet gezind. Je kunt wel zeggen helemaal niet. Want mijn nek was gebroken. Waar ik erg van ben geschrokken en totaal niet aan had gedacht, ik had een tumor onderin mijn buik. Kwaadaardig. Het was alsof de aarde onder mijn voeten verdween. Dit kan niet. Ik droom. Dit is een nachtmerrie. Maar nachtmerries bestaan echt. Dit was een nachtmerrie die wel een paar jaar gaat duren. En ik weet nog niet, wat er allemaal gaat gebeuren. Ik heb een bestraling gehad en die moet mij beter maken. Mij weer Frouwktje maken. Die Frouwktje die ik altijd was. Zal ik die ooit weer zijn?

Ik hoor elke dag: ‘Je bent een sterke vrouw.’ Ik weet, ik ben een doorzetster, dat ben ik meestal. Maar nu voel ik me klein, nietig en ik moet mij overgeven aan alles wat er gaat gebeuren. Ik kan alleen maar liggen en zitten, maar ik kan mijn handen niet gebruiken. Dus ik kan zelf niet eten, niet naar het toilet, ik kan me niet omdraaien. Eigenlijk kan ik niet zo veel. Ik moet de uitslag van alle onderzoeken nog afwachten. Ik durf er soms niet aan te denken hoe de uitslag zal zijn. Zo kan mijn leven toch niet eindigen? Dat is moeilijk te accepteren. Ik vind dat jullie dit allemaal moeten weten, want het gebeurt gewoon. Ik doe mijn best om er weer bovenop te komen. Of dat lukt, dat staat in de sterren geschreven… Ondanks alle pijn en verdriet en het missen van James en het missen van zoveel, ik geef niet op.

Er kunnen nog best wat kaartjes bij, dan is het behang compleet. Elk kaartje koester ik. Elk kaartje is met liefde gestuurd, dat weet ik. En het lot zal beslissen hoe mijn leven er verder uit gaat zien. En ik beloof jullie dat ik er alles aan doe om weer heel vaak een column in deze krant te schrijven. Met een lach, en soms een traan. Ik lig in het verpleeghuis de Twaalf Hoven in Winsum, kamer 17a. Mocht er verandering in mijn situatie komen, dan meld ik dat. Zodat jullie op de hoogte blijven. Deze column schrijft iemand anders voor mij, vanwege mijn handen. Dit is het voorlopig eventjes en jullie horen  weer van mij.

Lieve groet van Frouwktje. Ik wens jullie het beste.

 

Stuur het door:
Deel via WhatsApp

Reacties

Heb hoop lieve Frouwkje, als je situatie zo uitzichtloos lijkt
Heb hoop, heb het vertrouwen
Zorg dat je je hieraan zult vasthouden
Het is zwaar,moeilijk,verdrietig.
We denken aan je lieve Frouwkje.
Dikke kus Gini Petra Daniella Franciska
en de kleintjes Lisa Raffael Eloise en Angelo
XxxX XxxX

G Cornelissen op za. 20 juli 2019 om 20:18

Lieve mam, wat hebben wij de laatste maanden veel mee gemaakt en wat hebben wij de mooiste band gekregen die we ooit hadden kunnen dromen! Wat een liefde mam! En wat ben jij toch een dappere krijger! Mijn moeder! Mijn mamma! Wat ben ik meer dan TROTS op jou! En wat ga ik jou missen! Maar ga mam, en wees niet bang. En ooit , .... ooit dan zijn we weer dichtbij elkaar ... en dan gaan we weer samen dansen .... en zoveel meer .... Onze avonturen zijn nog lang niet afgelopen! .........  Ik hou van je ... En wees niet bang ... Opa is bij je ... Oma is bij je ... Ome Willy is bij je ..... En je eigen verloren kindje heel lang geleden .... Mam! .... je hoeft niet meer sterk te zijn .....  Je bent de sterkste vrouw die ik ken op aarde .... Wat een levenslust! En wat een levenskunstenares! Je zal altijd mijn grote voorbeeld blijven! In alles wat ik doe .... In alles ben jij ... En ben je bij me ...... Dag mam! Dag allerliefste mam! .......... IK HOU VAN JE!!! En wat zal ik je missen!

Je dochter Yby

Yby Potlatch op za. 20 juli 2019 om 20:31

Lieve Frouwktje,  wat er verder ook gaat gebeuren,  hoe jouw pad verder ook gaat, en hoe ver, jij zit in de harten van heel veel mensen. Je leeft verder in je gedichten, in je draagbare kunst, in je schilderijen. Kunst, gemaakt met passie en liefde.

Mijn trouwjurk, die lag te verstoffen, heb je verFrouwd en heb je zo een tweede leven gegeven. De jurk ademt jouw glimlach, jouw vriendschap. En staat zo in onze woonkamer te stralen.

‘Als ik niet meer dromen kan, dan ben ik dood, daar leef ik van…’ Jouw gedichtje, jouw levensmotto. Nu nog, in een situatie waarin iedereen al zou hebben opgegeven, durf jij nog steeds te dromen. ‘Ik weet niet hoe ik hier uit kom, Karlien,’ zei je vorige week nog tegen me. ‘Maar ik doe wel mijn best!’

Lieverd, jouw dromen leven voort, in Yby, in Houwerzijl, in mij en in al je vrienden. En dus leef jij voort. Ik ga je missen… Maar hoe dan ook, ergens in het universum blijft de band die wij hebben… ! Ik hou van je, en jij van mij, onvoorwaardelijk, voor altijd! Dikke knuffel… (zoals we altijd elk gesprek eindigden…) xxx

Karlien Crom op za. 20 juli 2019 om 20:52

Ha lieve Vrouwktje,
er kunnen nog vele kaarten bij en er komt eerdaags weer eentje van mij. Eentje met veilige armen om je te verwarmen.
Wonderlijk mooi dat je ons samen met Yby laat delen van de weg die jullie nu hebben te gaan. t Is zeker niet niks.
Wens je veel liefdevolle momenten samen en met ons allen aan de zijlijn. Zelfs al ken ik jullie niet persoonlijk, sluit je in mijn hart.
Ooit zullen we elkaar zien, knuffel..Karin

C.W. van der Straaten op za. 20 juli 2019 om 21:04

Lieve Frouwkje, we kennen elkaar niet maar heb met jullie meegeleefd via yby. Yby maakte ooit een schilderij van met overleden oma en ik maakte voor yby een jas en broek van tweedekans materialen en ik hou net als jij en yby van creeren vanuit een liefde voor levenskunst, want het leven is kunst. Nu sta je op de drempel van een nieuw levenskunst avontuur, een reis naar een plek waar de creatie met de snelheid van gedachtes manifesteerd, waar the sky geen limit kent. Ik lees je kracht om hier te blijven, door te zetten, maar weet dat dat je niet alleen bent, jouw leven gaat gewoon verder. Dat je niet bang hoeft te zijn en trots kunt zijn op wat je nalaat op aarde, een prachtige dochter die licht schijnt. Mag zachtheid en liefdevolle overgave jou dragen en dank dat ik je via dit medium mocht ontmoeten. Blessed be❤️ Nicole

Nicole recourt op za. 20 juli 2019 om 21:30

Lieve Froukje,

Wat heftig waren de afgelopen maanden voor jullie. Wat een prachtige ziel ben jij en wat een enorm mooie dochter heb je grootgebracht

Esther op za. 20 juli 2019 om 21:33

Lieve dappere vrouw,

Pas kort geleden verscheen Yby op mijn Facebook tijdlijn. Ik weet niet meer precies wanneer, of waarom. Ze was er gewoon ineens, met al haar liefde voor haar prachtige moeder. Liefde die van mijn scherm af spatte in kleurige sjaaltjes en brede glimlachen en een liefdevolle strijdvaardigheid om samen te levenskunsten tot aan het eind. Dansend op de zonsondergang af.

Moge jullie liefde je begeleiden op je reis, en dat jouw energie verder mag creëren aan de andere kant van de horizon.
Er is geen einde.

Sarie Stegeman op za. 20 juli 2019 om 22:53

Lieve en bijzondere Frouwktje,

Via Facebook kwam ik in contact met jou en je dochter. Wat een impact hebben jullie beiden op mensen. Tot in de vezels leven jullie.  En tot in onze vezels laten jullie ons dat ervaren. Met veel liefde, kleur en kunst en de schitterendste creaties. Zo moeder zo dochter.

Marjolein Joustra op zo. 21 juli 2019 om 22:15

 

Laat een reactie achter:










Columns Zuidhorn