"Geboren in Groningen (1955), opgegroeid in deze omgeving, gehuwd (1975) begon ze in 2006 gedichten te schrijven die gepubliceerd zijn in diverse kerkbladen, kranten, tijdschriften en op het internet. Ook schrijft ze gedichten over boeken voor literaire bijeenkomsten en gedichten in het Gronings voor het tijdschrift voor de Groninger cultuur en voor de stichting Mien Westerkwartier. Ze wordt geïnspireerd door wat zich voor haar geestesoog afspeelt."
Coby Poelman-Duisterwinkel heeft een
>> site met religieuze gedichten
>> site met niet religieuze gedichten
>> Een Blogspot
>> Een blog over dichten in Groningen
>> Een blog met gedichten in het Gronings.
Haar 1e bundel is “Granaatjes met een gouden slot” bestel hem in de >> SHOP
Onze trouwdag (triolet) (02-04-2012)
Vandaag is onze trouwdag
verheugd vang ik je blik
die mij omstraalt in stil ontzag
vandaag is onze trouwdag
mijn binnenste ontvouwt een vlag
de driekleur opent in Hij, jij en ik
vandaag is onze trouwdag
verheugd vang ik je blik!
Coby Poelman-Duisterwinkel.
Het Aduard 800 pad ( 18-04-2011 )
De zon in de rug,
elzenkatjes
bollen onze zolen,
bemoste stammen
kijken ons na
als de tjiftjaf
laat blijken
te worden gestoord.
Drassig spoor
verraadt
een ruiterpaard.
Eendenparen vormen
rimpelgolfjes.
Een uitgeholde boom
schrikt uit de sluimering
als ik nieuwsgierig
luisterend
voorover buig.
Tussen het water
en het stort
neemt een pad
ons vorsend op,
Aduard ten top.
Coby Poelman-Duisterwinkel.
bekroond met Gouden veer december 2010
Vorstelijk bekleed
Kijk toch eens,
neem even tijd,
die boom
in al haar soberheid,
zo ongewoon,
hemelsschoon
is zij berijpt
alsof zij wijst
op Wie haar kleedt
met zoveel zuiverheid.
Gedicht over de verhuizing van de bewoners van de Westerburcht (27 september 2010)
Verzorgingshuisverhuizing
Denderende karren,
geluid van staal op staal
worstelen met golfkarton
en vloeipapier,
zuchten, zweten,
niet meer weten,
tas met medicijnen zoek,
paniek, in welke doos?
De vreugde van het vinden
na de tweede,
chaos in de kamers,
even een time-out.
Smullen van een ijsje,
opgewekt weer verder
tot in de late uren,
moe maar toch voldaan
de holle klanken horend
kijkend in de ruimte,
bedenkend dat morgen
in omgekeerde vaart
alles opnieuw begint
voor die bejaard
‘t verzorgingshuis verruilen.
Eén nacht nog in de
leeggeruimde kamer
waar enkel hun
twee bedden staan,
een tas met medicijnen
kijkt hen medelijdend aan.
Coby Poelman-Duisterwinkel.
Sneeuwpersjes
De buurvrouw, een Hongaarse
heeft het mij geleerd,
zodra er sneeuw gevallen is
je persjes vlijen op het ongerepte.
Zoals vroeger op het gras
de lakens bleekten,
veel wit op weinig groen,
zo liggen daar mijn kleden
tot het wit ze heeft bedekt.
Dan kom ik,
een knipoog naar opzij,
veeg sneeuw tot in de polen
van links naar rechts
en andersom, keer,
laat ze weer ondersneeuwen.
Geklopt, verspreid
op vloerverwarmde tegels
schoon gewreven,
door pluizen
blauw en rood omgeven
liggen ze te drogen
voor mijn knieën,
schone witte doeken
vielen grijzig in de mand.
Hoogpolig, wonderschoon,
vertolken mij
de handgeknoopte kleden
hun zeer oprechte dank.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Hé meneer Clown
ik liep u al te zoeken,
zit u hier in het donker van het licht?
Er lopen zwarte strepen door uw ogen
en in uw groene zakdoek zit iets wits.
Ik zag wel dat het tranenspel niet nep was
ik huil ook als ik echt geraakt word door muziek
maar ik word altijd blij van iets bijzonders
dat een soort licht geeft in de dynamiek.
Kon u maar ruilen met die lege flessen
dan was u leeg, de flessen vol verdriet.
Weet u wat, meneer Clown met uw zacht mensgezicht,
als u mij de toon aangeeft zing ik u naar het Licht.
Coby Poelman-Duisterwinkel.
Meestal vrolijkt een clown kinderen of zieken op, hier is de clown verdrietig en komt een kind de clown opvrolijken. Het gedicht is vanuit het perspectief van het kind geschreven, vandaar het directe en eenvoudige taalgebruik.
Opgenomen in het boek van de Litouwse kunstenaar Torcque Site
Lieve pop
Het lied dat ik voor jou zal spelen
gaat over mij, luister maar goed.
De blokken vormen kleurentreden
naar boven en beneden
zoals een fluit ook doet.
Ga ik omlaag dan hoor je boos en donker
klim ik omhoog weerklinkt het lichte geel.
Soms zit de hoogte in je sokken,
de lage tonen in je keel
bijvoorbeeld als ik op mijn handen sta,
mijn voeten hoog tegen de muur van blokken,
soms duikel ik van mokkend zwart
naar blij licht roze of andersom
zo speel ik op de blokfluit stukjes mij.
Jij bent het trouw aanmoedigend publiek
van mijn gekleurde blokmuziek,
voor jou speel ik vandaag mijn
zachtste kleurenlied.
Coby Poelman-Duisterwinkel
Opgenomen in het boek van de Litouwse kunstenaar Torcque Site
